رفتار صحیح با دوقلوها

رفتارصحیح با دوقلوها

از زمانی که دوقلوها یا چند قلوها متولد می شوند مردم آن ها را مقایسه و کلیشه ای می کنند. کدام یک بزرگ ترند؟ کدام شان آرام تر است؟ کدام قوی تر است؟ کدام یک رشد بیشتری داشته؟
مقایسه می تواند تاثیری منفی در دیدن فرزندان تان به طور جداگانه داشته باشد. این نه تنها دیدگاه دیگران بلکه دیدگاه آن ها نسبت به خودشان را نیز تحت تاثیر قرار می دهد. افراد دیگر به اندازه کافی این مقایسه را انجام می دهد. وظیفه شما ایجاد عزت نفس در آن ها است.

برای هر یک از فرزندان تان تک به تک وقت بگذارید. کودکان در تمام مراحل و سنین دوست دارند تا توجه انحصاری والدین شان را داشته باشند. به هر حال دوقلوها و سه قلوها مجبورند وقت و توجه والدین شان را برای بیشتر زندگی شان تقسیم کنند. پس فرصت هایی برای تک تک آن ها ترتیب دهید.

حتی الامکان از نامیدن فرزندان تان با عنوان «دوقلوها» یا «سه قلوها» خودداری کنید. اگر شما تشخیص دهید که کودکانی جدا هستند آن ها نیز خواهند بود. نامیدن نام های فرزندان تان به جای اینکه فقط بگویید «دوقلوها بیایید» تلاش زیادی می خواهد، اما این کار احترام به فردیت آن ها را نشان می دهد و با متانت دیگران را نیز تشویق می کند تا همین کار را بکنند.

به طور جداگانه پاداش دهید یا تنبیه کنید. تنبیه بر مبنای همه برای یکی و یکی برای همه آسان است، اما به خاطر داشته باشید که هر چند آن ها اغلب مانند تیم دوقلویی اقدام می کنند، ولی شما باید نقش هر یک را جداگانه شناسایی و مورد خطاب قرار دهید.

همان گونه که فرزندان تان بزرگ می شوند آن ها را تشویق کنید تا فعالیت ها و علایق فردی را دنبال کنند. هر کودکی نیاز دارد تا دنبال علاقه خاص خودش برود. شاید یکی در کلاس های هنر شرکت کند، در حالی که دیگری اهل ورزش است. البته اگر دوقلوها هر دو به یک رشته خاص علاقه دارند آن ها را به زور از هم جدا نکنید.

چند قلوها اغلب بهترین دوست های یکدیگرند. این رابطه خاص باید گرامی داشته، پرورانده و حرمت گذاشته شود. اما فرزندان تان را تشویق کنید تا روابط دوستانه خودشان را به روش های سالم گسترش دهند و دوستی های جدا و روزهای بازی جداگانه را تشویق کنید.

از تحمیل معیارهای نابرابر دوقلوها یا سه قلوها اجتناب کنید. هر چند آن ها ممکن است یکسان به نظر برسند و عمل کنند اما افرادی مختلف با نیازها، توانایی ها و ضعف های متفاوت هستند.

دوقلوها را «دوقلوها» صدا نزنید:

خانواده ها و اطرافیان هیچگاه این دو کودک را تحت عنوان «دوقلوها» صدا نزنند و اسم های همراه به کار نبرند و مراقب باشند که حتما از اسم بچه ها برای صدا زدنشان استفاده کنند. در واقع شما زمانی که این دو را «دوقلوها» صدا می زنید برایشان یک هویت مشترک می سازید که می تواند به این رابطه آسیب بزند.

مشکل جدی که در این زمینه وجود دارد این است که چون اینها دو نفر هستند ناخودآگاه توجه کمتری از سوی پدر و مادر به هر کدامشان معطوف می شود. طی تحقیقاتی در استرالیا مشخص شده است که اگر به فرض خانواده یی یک فرزند داشته باشد و در طول شبانه روز، ۲ دقیقه وقت به او اختصاص بدهد، همان خانواده برای دوقلویشان، تنها ۹ثانیه وقت می گذارند.

اگر یکی از بچه ها بهانه گیری کرد، ابتدا به سراغ کودک آرام بروید! روانشناسان به کودکانی که بهانه گیر هستند نیز اشاره و اظهار می کنند: دوقلوها وقتی مشاهده می کنند یکی از قل ها بمدت طولانی در کنار پدر و مادر می ماند، احساس حسادت می کنند. بنابراین والدین باید توجه کنند که به هر دو کودک رسیدگی کنند.

اگر یکی از قل ها، بهانه گیر باشد و بیهوده نق بزند، پدر یا مادر باید ابتدا به سراغ کودکی که آرام است رفته و مدت زمان اندکی را با او بگذرانند و سپس سراغ کودک بهانه گیر بروند. با این کار کودک اول تشویق می شود و کودک بهانه گیر نیز درمی یابد که اگر توجه پدر و مادر را می خواهد باید شیوه دیگری پیش بگیرد.

شما می توانید به تقویت حس فردیت فرزندان تان کمک کنید، با مطمئن کردن آن ها از اینکه دارایی های هر یک به طور مشخص شناسایی شده است. هر یک از آن ها باید چیزی داشته باشند که مال خودشان بدانند حتی اگر یک اسباب بازی، کتاب یا لباس باشد. در سن نوجوانی داشتن اتاق ها و مکان های مجزا برای نگه داشتن اشیای خود بسیار مهم می شود. شما می توانید با ایجاد و تقویت قوانین به حریم خصوصی و دارایی فردی هر یک از آن ها احترام بگذارید.

جملاتی که نباید به دوقلوها بگویید:

  • «کتک بخوری، خواهرت/برادرت هم دردش می آد!» این تصور غلط است. اگرچه دوقلوها ارتباطی بسیار قوی با هم دارند، اما دلیل نمی شود قانون عمل و عکس العمل نیوتن را با آنها مرتبط بدانیم.
  • «من تو رو از اون یکی بیشتر دوست دارم!» به جای ارزش گذاری بر ماهیت وجودی یک قل، ویژگی های مثبت و دوست داشتنی هر قل را بیان کنید.
  • «ِواا ! شما دوقلویین؟» تاکید کلامی بر این موضوع باعث جلب توجه دیگران به دوقلوها و معذب شدن آنها می شود. می توانید کنجکاوی خود را در قالب پرسشی غیرمستقیم مطرح کنید.
  • «کدوم تون بزرگ تره؟» معمولا فرزندان بزرگ تر حقوق و حمایت بیشتری از طرف والدین دریافت می کنند. با این پرسش گویی می پرسید: «کدام یک از شما رییس دیگری است؟»
  • «شماها می تونین فکر همو بخونین؟» بهتر است ارتباط خاص دوقلوها را با خرافات نیامیزیم. دوقلوها الگوی فکری مشابهی دارند زیرا ژنتیک آنها مشابه است اما این ارتباط را بیشتر می توان به ارتباط فکری ۲ نفر که فوق العاده با هم صمیمی هستند، شبیه دانست.
  • «همیشه کارهاتون را با هم انجام می دهید؟» تغذیه، خواباندن و بازی همزمان دوقلوها در دوران شیرخوارگی و خردسالی راحت تر است اما در دوران کودکی و نوجوانی هر کدام از آنها زندگی و شخصیت منحصر به فرد خود را خواهند داشت.
  • «شماها دو روی یک صفحه اید!» گاهی اطرافیان هنگام انتخاب اعضای گروه، دعوت کردن مهمان یا هر نوع ارتباط دیگری، فکر می کنند هر دو قل باید به مهمانی دعوت شوند یا هیچ کدام. شاید در مورد یک تولد کودکانه چنین تصمیمی بد نباشد اما این نگرش به خصوص در مورد دوقلو هایی که سن بیشتری دارند، نوعی کوچک شمردن جایگاه انسانی آنهاست. دوقلوها دوست دارند به آنها به چشم یک انسان عادی و مستقل نگاه شود.
  • «تو کدومی؟» بهتر است پرسشتان را مودبانه کنید: «امیدوارم تشخیص ضعیف من را ببخشید؛ شما دو تا واقعا شبیه هستید، شما… هستی یا…؟»
  • «دوقلو بودن چه حسی داره؟» دوقلوها از وقتی به دنیا آمده اند همین زندگی را داشته اند و نمی توانند تفاوت بین خودشان و دیگران را بفهمند این سوال مثل این است که از شما بپرسند دوقلو نبودن چه حسی دارد؟!