به کودکان خود رشوه ندهید

پول دادن به کودک

رشوه دادن به کودکان آنها را در رسیدن به بلوغ عاطفی دچار مشکل می‌کند.

او در این شرایط هرگز یاد نمی گیرد احساساتش را به کنترل خود درآورد، اما بر عکس، ما با استفاده از این روش نادرست او را تشویق می کنیم خواسته هایش را با افراط بیشتری مطرح کند. در نهایت او عادت می کند به هر آنچه می خواهد یا حتی چیزهایی بسیار بیشتر از خواسته هایش دست یابد.

این روش به ندرت در بلند مدت آثار مثبتی خواهد داشت.

هیچ فردی جز ما نمی تواند این موضوع را کاملا مدیریت کند. مثلا مادری برای مهار درگیری های موجود در میان خود و فرزندش از رشوه کمک می گیرد. او به فرزندش قول می‌دهد در صورتی که رفتار خوبی داشته باشد، به او جایزه دهد.

اکنون مادر به قول های خود عمل می کند، اما فرزندش پس از مدتی بی میل می شود. نتیجه آن است که دختر پنج ساله این خانم دیگر رشوه را قبول نمی کند و در نهایت مادر در وضعیت بدتری نسبت به گذشته قرار می گیرد.

خلاص شدن از دست کودکان نوعی منزوی کردن آنهاست و ظاهرا آن ها نیز در آن لحظه از منزوی شدن خود مطلع نیستند.

کودک در این شرایط دیگر به راحتی توضیحات و رفتارهای ما را نمی پذیرد. تربيت کردن او زمانی که روابط مساعدی با ما نداشته باشد، بسیار مشکل تر خواهد شد. رشوه دادن برحسب عادت، کودکانمان را برده ی خواسته هایشان می کند. آنها به دلیل عمل کرد خوب ما و مسئولیت هایی که به آنها می دهیم با انگیزه نیستند، بلکه به دلایل غیر شخصی و مادی است که انگیزه شان همچنان باقی می ماند. در واقع، هنگامی که شما به کودک رشوه می دهید این پیام به او منتقل می شود : این عمل نباید هیچ ارزش درونی ای داشته باشد، تو حتما باید به من هزینه ای بپردازی تا من آن را انجام دهم.

رشوه دادن، احترام و مسئولیت پذیری را به کودکان یاد نمی دهد، به جای احترام و مسئولیت پذیری، بسیاری از کودکان این دوره حسی از “محق بودن” را در وجود خود پرورش می دهند، که در طول زندگی آینده شان موجب ناخشنودی آنها خواهد شد. با این حال آنها نمی توانند بدون آموختن نحوه ی اصلاح، الویت بندی و سازش خواسته های خود، از نظر عاطفی رشد کنند. ما با رشوه ندادن به فرزندانمان به بلوغ عاطفی آنها کمک می کنیم.

اگر ما به رشوه دادن عادت کرده ایم، باید خیلی زود به آن پایان دهیم، حتی به بهای قشقرق به پا کردن مقطعی از سوی کودکانمان.